गजल

सेतो-सेतो हिउँमा खुल्छ कालोकालो चौंरी
रातो-सेतो फूलमा डुल्छ सानोसानो मौरी।

००००००००००००००००००००००००००००००
हिउँमा पनि फूलमा पनि पाए मनमैं बस्ने
सैलुङ्गेकी परीलाई नाम दिएँ गौरी ।।
०००००००००००००००००००००००००००००
यति जुनी बितेपनि अझै मेरो मनमा
नाचेको छ हिउँचुलीझैं हातको गोठे-लौरी।।
०००००००००००००००००००००००००००
कुन रूपमा आइन् उनी कुन रङ्गमा छाइन् ?
कति बेला लगिन् मुटु कुन बिलेटले खौरी ?
०००००००००००००००००००००००००००
बोलुँ भने पोल्ने डर, के भनेर माग्नु ? 
फूल उठेकी मकै भए थापिदिन्थें दौरी ।।
००००००००००००००००००००००००००
पारि उनकै भेडी-खर्क वारि उनकै(ब)वस्ती
बीचबाटै उनलाई हेर्छु मूर्च्छाबाट बौरी