विद्रोहको पहिलो छलाङ

  अघिल्लो शैक्षिक सत्रको आधासमय बितिसकेको अवस्थामा धरान
पढन आएको मात्र १३ वर्षको किशोर म।पहिले नै छात्राबासमा
राखिदिएको भए कुरो अर्कै हुनेथियो सायद।लोकनाथ गुरु राधा
दिदीका साथमा बसें।परीक्षामा राम्रो अङ्क ल्याएर उत्तीर्ण भएँ।

सराद्धेको संकल्प

म श्री चन्द्र संस्कृत मा.वि. धरानमा समकृततर्फको प्रथमा( कक्षा ८)मा
पढ्दै गरेको साल २०२७ को माघ महिनातिरको कुरा हो यो।विद्यालयमा
पढाउने गुरुहरू मध्ये एकजना हुनुहुन्थ्यो ।लोकनाथ लुइँटेल ।व्याकरण
साहित्य,नेपाली, गणित नागरिकशास्त्र,इतिहास,तर्कशास्त्र जस्ता संस्कृत
शिक्षाको माध्यमिक तहमा पढाइ हुने सबै विषय कुशलतापूर्वक पढाउनु हुने
उहाँ अहिले सेवा निवृत्त हुनुहुन्छ।तथापि उहाँप्रतिको मेरो श्रद्धा र बहुमुखी
ज्ञानप्रति म सदैव ऋणी रहेको छु।नाताले उहाँ मेरा फुपाजु पर्नुहुन्छ तर नाता
भन्दा  बहुप्रतिभाशाली कुशल गुरु मेरा लागि पहिलो हुनुहुन्छ।

अन्तिम चवन्नी र उफ्रिएको समोसा

जहाँ छ दुर्भिक्ष त्यहाँ छ भोक
अभावले गर्छ अनेक थोक।।

छोराको सामान्य रहर र मेरो विवशता

मैले त्रिवि सेवामा प्रवेश गरेको एक बर्ष नपुग्दै
 दुर्घटनामा परेर २०३९ सालमा पिताजीको
निधन भएपछि हाम्रो व्यवहार अस्तव्यस्त
 हुनपुग्यो र परिवारका सबै सपना चकनाचूर भए।

पश्चाताप नलागेको त्यो घटना

त्यसबेला म धरान चन्द्र संस्कृतमा पढ्थें र उमेर १४ वर्ष जतिको हुँदो हो।डेराको बसाइ छोडेर केही दिनअघिमात्र छात्राबासमा सरेको थिएँ।अघिल्लो दिनमात्र शिव सिनेमा हलमा ‘महल’ भन्ने सिनेमा शुरु भएको थियो।वासु दाइको सौजन्यबाट तीनवटा पास लिएर ‘नाइट शो’ हेर्न भागेर तीनजना गयौं।मबाहेक दुईजना धर्मानन्द र महेश्वरजस्तो लाग्छ।हिन्दी सिनेमा बुझ्नु थिएन,आखिर हेर्नुथियो हेरियो।सिनेमा छुटेपछि छात्राबासतिर लागियो।भोकले हामी लखतरान थियौं तर बजार बन्द थियो।खुलकै भएपनि के हुन्थ्यो र ?साथमा तीनैजनासँग पैसो नामको फुटेको कन्चो थिएन।उता तोकिएको समयमा उपस्थित नहुनेलाई मेसमा भात राख्ने चलन थिएन।